เศรษฐศาสตร์รูปแบบใหม่ของการดูแลสุขภาวะในที่ทำงาน ในภูมิภาคเอเชีย ตะวันออกเฉียงใต้

อัตราเงินเฟ้อด้านการแพทย์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้คาดว่าจะสูงถึงร้อยละ 14 ในปี 2569 ส่งผลให้ต้นทุนการดูแลสุขภาพโดยตรงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในทุก ๆ ห้าปี สุขภาพพนักงานที่ย่ำแย่ยังนำไปสู่การสูญเสียผลิตภาพและการลาออกในระดับสูง โดยมีมูลค่าสูงถึงร้อยละ 17 ของเงินเดือนรายปีที่สูญเสียไปโดยไม่รู้ตัว สาเหตุที่แท้จริงมีความลึกซึ้งกว่าการเพิ่มขึ้นของเบี้ยประกัน เนื่องจากพนักงานตรงพบโรคเรื้อรัง ที่มีต้นทุนสูง เช่น โรคเบาหวานและโรคความดันโลหิตสูง เร็วขึ้นถึง 5 ปีในช่วงแรก เริ่มของการทำงาน และปัญหาสุขภาพจิตที่ไม่ได้รับการดูแลสามารถเพิ่มความเสี่ยง ในการเกิดโรคเหล่านี้ได้มากถึงร้อยละ 300

เมื่อมีพนักงานเพียงร้อยละ 5 ที่ขับเคลื่อนยอดเคลมค่ารักษาถึงร้อยละ 50% จากทั้งหมด โครงการดูแลสุขภาวะแบบดั้งเดิมที่ให้ความสำคัญกับการมีส่วนร่วม มากกว่าผลลัพธ์ จึงพลาดกลุ่มที่มีความเสี่ยงสูงที่สุดไปโดยสิ้นเชิง ส่งผลให้นายจ้าง ติดอยู่ในวัฏจักรของต้นทุนที่เพิ่มขึ้นและการตัดสวัสดิการแบบตั้งรับออกไป

ดาวน์โหลดเอกสารฉบับนี้ เพื่อค้นพบว่าองค์กรต่าง ๆ สามารถสร้างผลลัพธ์ด้าน สุขภาพที่วัดผลได้ และบรรลุผลตอบแทนจากการลงทุน (ROI) สูงถึง 5 เท่า จาก การลงทุนด้านสุขภาวะได้อย่างไร:

• สี่เหตุผลที่ทำให้โครงการสุขภาวะแบบดั้งเดิมล้มเหลว และทำให้ต้นทุนยังคงสูง ขณะที่ผลลัพธ์ด้านสุขภาพยังคงย่ำแย่
• ปัญหาสุขภาพจิตที่ไม่ได้รับการรักษากลายเป็นต้นทุนโรคเรื้อรังที่มีค่าใช้จ่ายสูง ภายในเวลาเพียงไม่กี่ปีได้อย่างไร
• กรอบกลยุทธ์การดูแลสุขภาพบุคลากร ผ่านการดูแลแบบสหสาขาวิชาชีพและ มาตรการการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมที่อิงหลักฐาน
• ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจริง: ลดยอดการเคลมลงได้ร้อยละ 56 สำหรับผู้ป่วยโรคเรื้อรัง พร้อมพัฒนาการที่วัดผลได้ในด้านผลิตภาพ การรักษาพนักงาน และการขาดงาน